Seni düşlediğim kaldırıma oturdum geçen,
Bir elimde sigara,
Bir tarafımda hayalin belirdi.
Ne bileyim, gözlerim doldu.
Mecburen kalktım, çok vardı kaldırımdan geçen.
Bir tarafımda aşk söndü,
Bir de elimdeki sigara.
Nasıl anlatsam, kalbim söndü.
Seninle olmak güzel şeydi.
Hani böyle bulutlara dokunmak ister ya insan,
Gökyüzünü yerlere indirmek için uğraşır,
Hani, kendini çok güçlü hissedersin ya.
Buna sebep olamaz dediğim her an,
Yalanlara sarılırmış insan.
Yalan yok, korktum başlarda.
Bir melek vardı yanımda, bir de bak bana.
Hani iğrenç bir şey görünce,
İnsan yüzünü ekşitir ya.
Öyleydi benim sokaklarla hikayem.
Kimse bakmadı öyle bana.
Görmediler de zannımca.
Hakları da vardı evelallah.
Et ve kemik önemliydi göğü başa çalanda.
Bir kere sevdi beni belki, bilemem.
Sen kimsin, hayal dâhi edemem.
Öyleleri kalıyorum ki bazen, sevgisizlikten.
Bir kolum kırık sanki de, içi yanmaya başladı.
Ters döndü kolum, varlığa savaş açtı.
Sevgi olmayınca da haklı oldu sanki.
Benim gibi yaratıklar düşündü, başına iş açtı.
Ne vardı! Adam akıllı nefes al ve öl.
Neyine değerdi dünyanın düşünmek, sevmek.
Alımlı değilsin ki sen paşam,
Neyine güvendin kendinin, iğrenç böcek!
Ayakkabı tabanında da olabilirsin, sevin.
Ne kimse ezdi seni ne de seni gördüler.
Bal mumundan bir heykelmişsin gibi,
Bakarak geçtiler.
Belki bağırırdın onlara varlığın için,
Ama nafile, güzeller böceği işitemez.
O kadar kibarmış ki seni yeremez.
Sen uğraş canım, ruhun bedeni yenemez.
Kimse ruha bakıp ta sevemez.
Duvarları başıma yıktın, oradan biliyorum.
Her görmek seni hançerlere emir veriyor.
Belki dilin değil ama gözlerin konuşuyor.
Ne öfkeymiş sevdiceğim, ne yaptım ki sana.
Varlığım bir kabahatmiş, sitem et Yaradana.
Rabbim bir kabahat daha koymuş bu ruha.
Seni mıhlamış yüreğime, mıhların acısıyla.