bir ukte kalır her geceden
adını koyamadığın bir eksiklik
bir yanın hep yarım,
bir diğerin hiç olmamış gibi.
hasret, bazen
bir ismin dudakta donmasıdır
ya da bir sesin içinden geçip
hiçbir yere varamaması...

zamanı geri saramazsın
ama bazı bakışlar
hâlâ ilk günkü gibi
göğsünde sızlar.
söylenmemiş her cümle
bir gözyaşı daha düşerken içeri,
kimse görmez
sen en çok orada boğulursun.

bir özlem var
kökü çocuklukta unutulmuş,
ana rahminden beri eksik bir sıcaklık.
kim bilir hangi dokunuş
yarım kalmış bir ninninin
şimdi sustuğun yerinde yankısı —
bir annenin avuç içi gibi
hâlâ hatırlanıyor sessizliğinde.

yüzünde geceyi giyinmiş bir kadın
gözkapaklarında hüzün birikir.
rüyasında ağlayan çocuklardan iz taşırsın.
biri seni özlese de
sen, en çok kendini özlersin.
gitmemişken bile kaybolmuşsundur.

yıllar akar
ama ukte kalır.
her “keşke” bir mezar taşıdır kalpte
ve her dua
bir gidişe geç kalır.
sustukların büyür,
konuştukların erir.
içinden hiç çıkmamış bir "ah" gibi
ömrün kıyısında gezersin.

bazı sevdalar
bir ömrün kaburgasında saklıdır.
ne adını söyleyebilirsin
ne unutabilirsin.
o hep içindedir
ve sen
en çok ona ağlarsın
adını bile anmadan…