​Hakk’ı bulduğum o dem, cihan ayaklarım altında bir zerre,
Beşeri sevdalar ise o ummanda savrulan birer katre.
Öyle bir aşk ki bu, damla içinde koca bir umman gizli,
Göğüs kafesimde çağlayan, kadim bir yangının izi.
Her yaraya merhem, her niyaza derman olan bu ateş,
Söndürür bin yıllık narı, doğar içime baki bir güneş.
Eylemeyin beni sahrada,
Kendimi bulayım manada.
Uyanınca bitecek bir uykunun müptelasıyız,
Hakikat yurdunun kapısında, bir rüyanın yaslısıyız.
Yeryüzü bir ayna, kırıldıkça çoğalır suretler,
Asıl vuslat odur ki, dilde biter bütün gurbetler.
İnsan sustukça çoğalır içindeki o muazzam kelam,
Sözü ehline ver ki, sükutun olsun en büyük selam.
Sırrı ifşa etme, kalbin derininde bir hazine gibi sakla,
Hakikat tartılmaz ne akılla ne de mutlak mantıkla.
Derde deva olmayacaksan, yorma o dilleri ,
Yarenlik etmeyeceksen, meşgul etme yolları.
Gözyaşıyla sulanmayan gönül bağında gül mü biter?
Kendi içinde gurbet olmayana, her yol bir keder.
Eşiğinde ölmeyeceksen, ne kapıyı çal ne iz bırak,
Aşk, vazgeçmektir sevdiklerinden, dünyaya kalarak uzak.
Varını yoğunu vermeyen, maşuk kapısında hep dardır,
Bil ki canından geçmeyenin, gideceği tek yer mezardır.