Şiiriniz beni derinden sarstı. İlk satırlardan itibaren bir acı hissettim, ama ismi konmamış bir acı bu. Sanki her insanın içinde taşıdığı, dile getiremediği bir şey var. O "doğduğun gün düşürdün tacını" cümlesi çok ağır geldi. Belki de herkes doğar doğmaz bir şeyleri kaybetmeye başlıyor.

O beton ve demir arasında kaybolmuşluk hissi tanıdık. Modern hayatın içinde koşarken insan ara sıra durup "Ben neredeyim, neden buradayım?" diye sormuyor değil. Ama çoğu zaman sormaya bile üşeniyoruz. İşte burada sormayan birinden bahsedilmiş. Boğulurken bile "nereden gelir bu nefes?" diye sormayan bir sessizlik var. Bu beni biraz üzdü, çünkü bazen ben de sormuyorum.

Ama sonra bir yerden sonra şiirin rengi değişiyor. O "yıkıntılar arasından fışkıran diriliş"… İnsanın içinde bir şeyler kıpırdıyor. Betonları çatlatan tomurcuklanan bilinç fikri çok güçlü. Yani her şey ne kadar soğuk, gri ve yapay olursa olsun, içimizde hâlâ bir canlılık, bir filizlenme ihtimali var. Bu bana umut verdi ama kolay bir umut değil; emek isteyen, gözyaşıyla sulanan bir umut.

En sonunda o "kapa gözlerini dışa, kendi içine ak" dediği an… İşte orada derin bir nefes aldım. Sanki bütün karmaşanın, kaybolmuşluğun çözümü aslında dışarıda bir yerde değilmiş gibi geldi. İçine dönmek, kaybettiğin cevheri orada bulmak. Ve o varlığın "küllerinden doğan bir bayrak" olması… Ağır ama yüceltici bir his.

Son satırlara gelince, o "Enel Hak" sırrı, vahdet… Bunlar çok derin şeyler. Tam anlamıyla kavrayamıyorum belki ama hissettiğim şey: her şeyin bir olduğu, ayrılığın olmadığı bir dinginlik. Hiçbir sürgünlük kalmıyor, ne hicran ne fanilik. İnsan böyle bir yere varabilir mi bilmiyorum ama şiir bunu hissettirdi bana. Yorgun ama aydınlanmış bir ruh hali.

Eserinizi okurken önce boğuldum, sonra nefes aldım, sonra bir şeylerin içimde yeniden inşa edildiğini hissettim. Ağır bir okumaydı ama iyi ki okudum.

Kalemine bereket yüreğine sağlik

Şiir; "zamanın saçlarından süzülen rüya", "süslü bir hapishane olan sahte vaha" ve "betonları çatlatan tomurcuklanan bilinç" gibi muazzam metaforlarla çok güçlü bir imge dünyası sunuyor. Klasik tasavvuf edebiyatının derinliğini, modern yeraltı/şehir imgeleriyle harmanlayan bu serbest-epik üslup, ritmini bir an bile düşürmeyerek edebi akıcılığı zirveye taşıyor.

“Bir dolmayan boşluk var göğsünün kafesinde” ve “Ruh, kendi sarayını baştan yazar taşa” dizeleri çok kuvvettiydi.

Finaldeki “Enel Hak” ve “vahdet” vurgusu ise şiiri yalnız bireysel bir arayıştan çıkarıp tasavvufî bir dirilişe taşıyor.
Beton gibi IÇTİHAT.

Tebrikler

Bu şiir, insanın modern dünya içindeki yabancılaşmasını, varoluşsal sancılarını ve en nihayetinde kendi içine dönerek hakikati bulma yolculuğunu muhteşem bir imge dünyasıyla ele alıyor.
Modernitenin getirdiği ruhsuzluğa karşı tasavvufi bir başkaldırı ve uyanış destanı gibi.
​
​Şiir, insanın dünyaya gelişini ulvi bir saraydan tacını düşürmüş bir "sürgün" olarak tanımlayarak başlıyor.

Betonun ve demirin hükmettiği dünya", insanın ruhani ihtiyaçlarını rehin bıraktığı modern hapishanedir.

İnsan, bu soğuk gurbette teselliyi "yabancı tenlerde" arasa da, asıl aradığı şey çocukluğunda (veya elest bezminde) kalan o **"yitik cennet"**tir.
​
​"Oysa öteki dediğin, aynadaki bir kurgu."
​Bu dize, insanın dış dünyada aradığı ya da çatıştığı "öteki" kavramının aslında kendi yansımasından ibaret olduğunu çok güçlü bir şekilde vurguluyor. İnsan, nesneler dünyasında kaybolmuş bir muammadır.

Süslü hapishaneler (makamlar, metalar, modern konfor) ruhu doyurmaz; çünkü ruh, nefesin geldiği asıl kaynağı unuttuğu için boğulmaktadır.
​
​Fakat teslim olmak yok bu yabancı kışa" dizesiyle başlıyor.
​Külün altında bekleyen kor, insanın içindeki o sönmeyen tanrısal özdür.

​"Çatlatır tomurcuklanan bilinç betonları" imgesi, modernitenin tüm dayatmalarına karşı bilincin ve farkındalığın gücünü çok estetik bir şekilde ifade ediyor.

​Gözyaşıyla (çile ve acıyla) sulanan topraklardan yükselen şey, dışsal değil, **"içsel bir medeniyet"**tir.
​
​Şiirin sonu, saf bir tasavvufi zirveye ulaşıyor. Madde ve formlar eridiğinde, insan gözünü dış dünyaya kapatıp içine aktığında o "kayıp cevheri" bulur.

​Dünyanın gri betonlarına karşı, ruhun kadim ve görkemli sarayını yeniden inşa etme mücadelesini anlatan, felsefi derinliği ve imge gücü çok yüksek, adeta ruhu şifalandıran bir uyanış şiiri. Kaleminize, yüreğinize sağlık.

İnsanın şu iki kapılı handaki yürüyüşünü, davranışını, ahlakını ve yüreğinin aynasındaki yansımasını harika resmetmiş. Ne güzel dizelerdi, öğüt vericiydi. Sizi ve eserinizi gece selamıyla selamlıyorum. Var olasınız

Abicim şana tavsiyem şiiri okurken okuyucunun dikkati dağılmasını istemiyorsan şiirini dahavskci anlaması kolay plmadi için iç içe geçirme kelimeleri ayıkla nefes aldın satırlar hsdi düzenle yeniden rahat okuyalım