Zamanı saymadım,
kaç kere okuduğumu da...

Sanki masalın kenarına ilişmiş rüya gibiydi her dize.

Kalem sarıya sarınıyorsa
içimde sonbahar geziniyordur belki.

Kırık aynalara bakmak yürek ister
bu yüzden sessizce dua ettim şiirin içinden.

Şahanesin.🌸

bazı geceler karanlığıyla konuşur insan.
göğün bir dil gibi eğilip kulağımıza fısıldadığı zamanlar..
işte o anlarda sessizlik büyürken bir dua gibi dökülür içimizden.
kayıp zamanlara, unutulmuş bahçelere, düşlerin kararmış kıyılarına..

işte göğün tavafı böyle bir halin izdüşümü olsa gerek.
bir masalın sayfasından düşmüş gibi duran dizelerde zaman yalnızca bir ölçü değil, bir tanık, bir gölge, bir yaradır.
şehrin acı gülüşü, yalnızlığın dipsiz kuyusu, gecenin sisli yüzü…
her biri hem gerçek hem düş.

Tesbih şair burada yalnızca gördüğünü değil, sezdiğini de yazmış. gerçeğin soğuk yüzüne karşı, içsel bir tavaf başlatmış. göğün katmanlarında değil, ruhun derinliklerinde dolaşan bir seyahat bu.
tıpkı bedenin aslında kalp etrafında dönen bir bilinç hâline gelişi gibi..

rüyalar, çocukluk, yalnızlık, karanlık ve umut iç içe geçiyor. her bir dize bir kapı aralıyor: geçmişin yankısı, şimdinin serinliği ve geleceğin muğlak ışığı. şair burada bir tür modern mistisizm oluşturuyor gibi sanki.
ayetin karşısında duran bir dize gibi, kırılgan, kutsal ve sorgulayıcı.

umutla hüzün arasında salınan bir sarkaç gibi şiir.
belki de göğün tavafı insanın kendine döndüğü bir yerdir.
--
buradan hareketle;

şair, kelimeleriyle geceye tırmanan bir derviştir
her mısra bir tavaf halkası, her imge bir secde.

göğün koynunda dönen sessizlik, şairin kalbinde yankılanan eski bir ilahidir.
ay, şiirin alnına düşmüş bir mühür gibidir; geceyi aydınlatmaz
sadece derinleştirir.

göğün tavafı başladığında zaman susar, rüzgâr da dua etmeyi öğrenir.
göğe dokunan her dize, yeryüzünde unutulmuş bir çocuğun kalbinde çiçek açar.

''-O ışık, umudun kanayan hançeri''
göğün tavafı bir arayıştır. bir yitik nurun izini sürmektir.
''gök kubbenin her halkasında
acıyla dönmüşüm ben
ve her acıdan bir anlam damıtmışım'' belki de böyle diyor şair.



şair olmak,
bir göğü tavaf etmektir aslında.
sonsuzlukta,
bir tek “iç” dairesinde döne döne
kaybolmaktır.

güzel gönlünüze sevgiler selamlar Tesbih'can
💫

Umut gülü arıyorsa o zaman bizde öperiz şiirin alın ortasından




Cansın Tesbih
Sevgi ve ışığında atıp duran bana ruhuma iyi ki
dokunup kitap olan senle birlikte
Yaşama yaşam olabilmek olsun ruh kapısına inenlerle



Parla ışılda bizde parlayıp ışıldayalım ölüme
Dirilişe



Sevgi ve ışıkla Can’a Tesbih’im
🪷🤍🍃⭐💎