Gene çaresiz çırpınışlar sarıyor bedenimi.
Yağmur gibi dökülüyor gözlerimden
kanlı yaşlar.

Yokluğun oturup kalıyor
yüreğimin başköşesine.

Ne yollar,
ne de geçen günler
seni bana getiriyor.

İçim avaz avaz haykırırken
dilimden tek kelime düşmüyor.

Ne yana baksam yoksun;
gölgeni bile bulamıyorum.

Sensiz bomboş oldu
kocaman dünyam.

Anlatmak için ağzımı açsam
dilim susuyor,
kelimeler boğazımda düğümleniyor.

Sen,
duygularım ile mantığım arasında
sıkışıp kaldığım
tek gerçeksin.

Biliyorum;
yasaksın,
haramsın,
ulaşılmazsın…

Ama sol yanıma söz geçmiyor.

Ne seninle olabiliyorum,
ne de sensiz yapabiliyorum.

İçimde kar,
fırtına,
boran…

Yalnızlığın pençesinde
çırpınıp duruyorum.

Duygularımın esiri olmuşum;
bir çıkmazın ortasında
yolumu bulmaya çalışıyorum.

Önümde kocaman bir uçurum,
içimde tükenmeyen bir savaş…

Nereye dönsem karanlık,
hangi yana baksam sensizlik.

Yok oluyor içimdeki benlik;
kimliğimi, kendimi
bulamıyorum.

Karanlıkta adım adım erirken
tek bir şey kalıyor geriye:

Senin yokluğunda
kendimi arayan
yorgun bir ben…