Gidiyorum, sevdiğim…
Seni sana,
bensizliğe mahkûm bırakıp
gidiyorum.

Sürgüne yollanmış bir mahkûm gibi,
uçsuz bucaksız çöllerde kaybolmaya;
sol yanımda acılar,
içimde yangınlar çıkarıp
gidiyorum.

Heveslerimi, emellerimi alıp,
sensizliğin hüküm sürdüğü
tenha karanlıklara;
hüznün, yalnızlığın kol gezdiği
sessiz diyarlara gidiyorum.

Her nefeste yokluğun
batıyor içime.

Düşeceğim diye korkarak,
bazen ürkerek;
dermanımın kalmadığını,
mecalim olmadığını hissetsem de
senden çok uzaklara gidiyorum, sevdiğim.

Bıraktığın yalnızlığı alıp,
umutlarıma, hayallerime sarılıp
bir belirsizliğin koynunda
kendime yer bulmaya gidiyorum.

İçimden geri dönmek geçse de
ilerliyorum.
Her adımda
biraz daha uzaklaşıyorum.

Ve ben kaybolmuşken
“Sen hâlâ benimle misin?”
sorusu dolaşıyor kafamda.

İzler zamanla silinecek,
yerine yeni acılar gelecek,
biliyorum.

Ama yine de gidiyorum…

Hiçbir zaman bulamayacağımı bildiğim
bir huzura gidiyorum.