Seni görüp tanıdığımda
hiçbir şeyden haberim yoktu.
Nereden bilirdim
tüm benliğimle senin olacağımı?

Önce düşüncelerimi benden aldın.
Senli hayaller, senli düşler kurarken
buldum kendimi.
Artık aldığım nefes bile sen oldun.

Baktığım her güzel şeyde
izlerin vardı.

Bir anlık yokluğunda bile
dünya tersine dönüyor gibi hissediyordum.

Güneş gibi doğuyor,
içimi ısıtıyor,
yüzümde bir gülümseme oluşturuyordun.

Ellerini tuttuğumda
sanki bedenim alevler içinde kalıyordu.

Senin yanın,
varlığın
sanki cennetin ta kendisiydi.

Sen benim eksik yanımdın,
gözlerimi açma sebebimdin.

Nasıl ki gece sabaha,
toprak suya mahkûmsa,
ben de senin gülüşlerine esirdim.

Sana dokunmaya kıyamıyordum.
Dokunsam kaybolacaksın sanıyordum.

Yanında dilim tutuluyor,
gözlerine bakamıyordum.

Utangaç,
masum,
savunmasız bir çocuk gibiydim.

Nefes almak bile
öyle zor geliyordu ki…

Kalbim yerinden çıkacak sanıyordum.

Seni
yere göğe sığdıramıyordum.