Işıl ışıl parlayan bir sabaha
gözlerimi açtım.
İçimde tarifi olmayan bir huzur vardı;
çünkü gönlüme sen doğmuştun.

Ah, sen hangi duamın karşılığıydın?
Ben ne yaptım da
nasibim oldun?

Kendime,
“Her şey güzel olacak,” diyordum.
Bu yolda birlikte ilerleyip
mutlu olacağız sanıyordum.

Meğer ne çok yanılmışım…

Ama geç olmadan öğrendim.

Unutmam gerekiyordu;
ben de seni geçmişte bıraktım.

Duydun mu?

Artık seni sildim hayatımdan.
Gelecek planlarımda yoksun.
Ve ben,
sensiz daha mutluyum.

Meğer bana
ne azaplar, ne işkenceler çektirmişsin…

Ne denli yıprandım,
ne çok uğraştım
bir sevgi sözcüğü duyabilmek için.

Artık umurumda bile değil.
Duydun mu?

Yalanlarına,
peşimden koşmalarına
artık aldırmıyorum.

Ömrümü
yalan bir aşkla çürütmeyeceğim.

Kendimi sana ezdirmeyecek,
gururumu yerlere sermeyeceğim.

Benim için miladın doldu artık.

Bitti.

Duydun mu?