Ben, suskun kalabalıkların sesi,
Görünmeyen çizgilerin ressamı,
Kendi içinde kaybolmuş bir yolcuyum,
Her şeyden sonra yeniden doğarım...

Gözlerimde geçmişin izi,
Ellerimde geleceğin tohumu,
Ama yine de bugünün tam ortasında,
Her an durmadan çoğalan bir zaman işçisiyim...

Düşlerimde sonsuzluğa dokunurum,
Gerçeklerde bazen kendime çarparım.
Onun yarası, gülüşü bir başka benim
Her soruda cevabını arayan bir bilmeceyim...

Ben, bazen bir deniz feneri,
Fırtınada yolunu kaybedenlere ışık,
Bazen de bunların içinde kaybolan,
Kendi ışığını arayan bir gemiyim...

Kelimelerimdir beni anlatan,
Ama kelimelerin yetmediği yerde,
Bir bakışımda saklıdır anlatacaklarım,
Sessizlikte yankılanan sesimdir beni anlatan...

Ben, kendi hikâyesinin hem yazarı
Hem de en sadık okuyucusuyum.
Her dizede biraz eksik, biraz fazla,
Ama her zaman kendim olmaya çalışırım...

Erol Kekeç/3.12.2024 02:31/Sancaktepe/İST