Çok dışarıda mı kaldım?!..
Dokunmuyor sanki o kadar
Hayatın elleri…
Sesler girse de penceremden içeri,
Yine de uzak bir yerin sesleri…


Çok önceleri küstüren kendine;
Çok fena tökezlediğim…
Yürüyorum yine de o sokaklarından birinde;
Çok yollar aşmış birinin
Görmüş geçirmiş ayaklarıyla,
Dokunuyorum o sokağa.


Tökezlemişim, düşmüşüm
Fark etmeyen bir yere varmış
birinin adımlarıyla;
Yürüyorum dokunmadan sert rüzgarı,
hayatın…
Dokunduklarının arasından
Bir yer açıyorum kendime;
Issız bir çöl,
Ruh okşayan küçücük bir esintinin
bile olmadığı…


Üşümekten korkanların
Düştüğü ’ikilem’e yuvarlanıyorum
tepetaklak…
Üşümeyeyim derken,
İçi bir hoş eden ürperişinden de
Mahrum kalıyorum baharın…


Küstüğüm o hayat
O esintiden bir gıdım bile sunmuyor bana;
“Ben de küstüm sana” diyor.