Çok erken daha…
Kuşlar bile başlamadı ötmeye…
Kim eşlik edecek ona şimdi,
Sabahın bu köründe?!..
Onun kahvaltı saati uymuyor
Herkesinkine…


Güneş olması gereken yerde olmuyor,
“Daha erken” diyen bir yerde…
El sallıyor uzaktan,
Onu getiremez mi geçici de olsa
Penceresine?..
O olmadan olmuyor,
Tadı eksik kalıyor reçelin…


Herkes uyurken
Bu ıssızlıkta,
Saatin alarmının çekiştirmesiyle
Güç bela uyandırmışken ruhunu…
“İş saati geliyor” yazan bir levha
Gözlerinin önünde,
Bir görünüp bir kaybolurken…


Küçücük bir dokunuş bekliyor ondan,
“Senin de güneşinim ben” diyen…
Mahrum olmak istemiyor
Anne kucağından onun,
Annesininkinin yerine koyduğu…


Kahvaltı saati şaştığında böyle,
Düzen de şaşıyor;
Bu şaşkınlığın içinde
Kayboluyor tüm roller de…


Ne annelik kalıyor ortada,
Ne kahvaltı,
Ne güneş…


“Fabrikanın düdüğü ötmeden
Bitir kahvaltını!” diyen bir anne
Kalıyor sadece zihninde…


Yüzü güneşsiz bir anne…