Kırılmadan, canı acımaz insanın,
Ya yarım kalan bir umut vardır ufukta,
Ya da taşınması zor bir yük, geçmişin ağırlığında;

Bazen eksik bir gülüş,
Bazen fazlasıyla ağır bir hüzün,
Yüreğe dokunan sessiz bir rüzgâr gibi sürükler seni;

Geçmişin gölgesi her adımda büyür,
Gelecekse, hep elini uzatsan da bir türlü kavrayamadığın bir hayal olur,
Ve kalbin ne kadar hızlı atarsa atsın,
Bir yanın hep durur, hep bekler, hep eksik kalır;

Ne kadar ileri bakarsan bak,
Bir şey var geride kalan,
Kurtulmak istesen de, boynuna dolanır anılar;

İşte bu yüzden yanar insanın canı,
Ne tam gidebilir, ne de kalabilir olduğu yerde,
Her adımda biraz daha kırılır içi,
Ve boş elleriyle yürür, gittiği her yere;

Ama unutma,
Kırılan yerden ışık girer bazen,
Ve en zayıf anında,
Belki de en güçlü haline kavuşur insan....

Bahadır Hataylı/118.10.2024/07.50/Sancaktepe/İST