Ey insanım, nedir sende bitmeyen telaşın,
Bir yanın güle hasret, bir yanın gözyaşın.
Dışarıda kahkahan var, içinde fırtınan,
Kendine yabancı olmuş öz kardeşin, yoldaşın...

Akıl vermiş Yaradan, yolunu seçesin diye,
Eğriyi doğru bilip ateşe düşmeyesin diye.
Akıl dediğin hakka varsa baş tacıdır,
Nefse kul olursa sahibini yer, bunu bil.

Ruh dediğin gurbetçidir, bu dünyaya sığmıyor,
Bir ezan sesinde ürperir, bir duada ağlar,
Bir dağın başında sessizce ufka dalarsın ya,
Bil ki içindeki ruh, geldiği yeri çağırıyor.

Beden dediğin emanettir, çamurdan yoğrulmuş,
Bugün diri gezer, yarın toprağa buyurmuş.
Bir lokmayla sevinir, bir ağrıyla bükülür,
Ne kadar mağrur olsa da vakti gelmiş yorulur...

Kalp dediğin hükümdardır, sarayı göğsündedir,
İyi ise yüzün güler, kötü ise közündedir.
Kin koyarsan zindandır, sevgi koysan gülistan,
İnsanın asıl yüzü biraz da özündedir...

Ey kardeşim, insan sadece etten yapılmadı,
Ne para ile büyüdü, ne makamla oyalandı.
Bir avuç toprak gibi görünürsün dışarıdan,
Lâkin içine koca âlemler sığdırıldı.

Akıl varsa adalet ol, zulme değme elini,
Ruh varsa merhamet ol, sil gözyaşı selini.
Beden varsa helal yorul, alnın teriyle yaşa,
Kalp varsa temiz tut da kirletme gönlünü.

Bak nice adam gördüm, boyu dağdan uzundu,
Sözleri bal gibiydi, içi zehir doluydu.
Nice sessiz kul gördüm, üstü başı yamalı,
Bir selâmı bin yara gönle şifa oluyordu.

Aynaya çok bakarsın da kendine bakmazsın,
Her kusuru sayarsın da nefsini hiç yakmazsın.
Dünyayı kucaklarsın da gönlün daracık ise,
Bin kapı açsan ne yazar, huzura çıkmazsın.

Bir gün gelir, susulur, meydan dağılır gider,
Malın mülkün el değiştirir, şanın savrulur gider.
Soracaklar sana bir gün: Ne ektin şu ömürde?
Yaptığın iyilik kalır, gerisi unutulur gider.

Onun için ey insanım, vakit varken uyan da,
Bir yetimin başını okşa, kalma kuru duada.
Aklın doğruya varsın, kalbin Hakk’a yaslansın,
Adamlık budur inan, gerisi yalan dünyada...

Erol Kekeç/21.04.2026/Sancaktepe/İST