Bir gizli özne için çeyrek asır ter döktüm.
Bir cümleye bin mana yükler miydim olmasan?
Kanayan her yanıma tuz diye sabır ektim.
Keder üstüne keder ekler miydim olmasan?

Olmasan bir an olsun huzur ile uyurdum.
Olmasan olur muydu virane yerim, yurdum?
Yüce bir dağ başına ömürlük çadır kurdum,
Hep böyle gözü yolda bekler miydim olmasan?

Yaşadığım her anda nice bentler yıkan ben,
Su görmemiş kalplere derya olup akan ben,
Hayatın içindeki ne yokuşlar çıkan ben,
Şimdi düz yollarında tekler miydim olmasan?

Kısılmalar başlarken günden güne sesimde,
Manasız duraklama olurken nefesimde.
Bir ince sızı var ki şu daralan göğsümde,
Arada gizli gizli yoklar mıydım olmasan?

Sus dedim deli gönül gittiğin günden sonra.
Çekildi can aheste aheste tenden sonra.
Herkesi haklı sayıp susarak senden sonra,
Yüzlerde kaç karayı aklar mıydım olmasan?

Mesut’um buraları aynı bildiğin gibi.
Vakit çok geç olmadan çık gel geldiğin gibi.
Güllerde kokun kalmış aklım çeldiğin gibi,
Gülzara bakıp her an koklar mıydım olmasan?

Mesut ALTUNKAYNAK