Gördüklerimle tutuldu nutkum ne de üzüldüm
Yılların içinde unutulmuştu kelimelere sığmayan
Üstüne para versen kimselerce de yapılmayan
Umut olsun diye kadrajında mazinin, ta yarınlara
İnce bir muhasebe de kâr bilinesi incelikti
Nasıl oldu bilmem ama, hani kurdeleler kesilecekti.

Nasıl da düştü bir sonbahar yaprağı edasıyla
Toprak titredi, ben dayanamadım ızdırabına
Nicelerinin uykudaki o efsunlu rahatlığında
Duymadılar, hissetmediler de özden vereni
Ya babaydı uykudan feragât eden yahut annesiydi.

Bir büyümek dediğimiz ve engel olunamaz hız
Bizi biz edenleri harcar mı böylece kolayca
Kendiliğinden esmiyor bir yel, yürümez ayak
İradeleri hiçe sayanlaradır söz, sağanak sağanak.

Ey nesil, nedir sizdeki şu çirkin, ele alınmaz kibir
Kimi mesleğinden kimi maddiyattan vuruyor
Bilmezler ki o yaşlara ne ödünlerle geliniyor.

Yazık olmasın diyedir sözümüz, had ne güzeldir
Demiri de işler tavında şekle şemâle o getirir
Ya bir de tutarlarsa o ellerden, verirlerse omuz
Tam da bir yükseliş olmaz mı gönle değen
O halde bakalım aynalara da vicdan ne diyor
Esenliği bulmak zor, emek hep önde duruyor.

Hayatı bir kavrayış olmalı ki samimice yürekten
Bir güne daha değmelidir inanarak o dünden
Ve bir kere daha fırsat olunur mu bilinmez
Ne yaparsa kişi kendi ikbâline değendir
Dünlerde takılı kalmak, bugünlere ihanettir.

Bir tutam gül gelse yıllar sonrasında önüme
Onu vermek isterim beni bu günlere getirene
Asla etmem şikâyet, beslendiğim yerdir evim
Belki de bu sebepten yenilmeyen bir devim.

Bir bedende dolaşıyorsa kanım, gölgeyim, varım
Yapılmışları görmezden gelemem, isyan edemem
Bir adım daha ileriye götürmekteyse nihayet kârım
Ağlamakla harcayamam ömrü, deva da bulamam
Sırtımda tüm dünyanın yükünü taşıyamam,
Ve ne üzerim ne de üzülür, varsa bahtım güldürür
Tutarım kadrajımı geniş, edebi öznesi kılarım.

Oğuzhan KÜLTE