Yaşamaktı gayemiz akıcı, temiz, sessiz
Bir iz bırakabilmekti, anılarda bir demet
Kıssa edilebilecek ve öykünülebilir ses
Sıradan birileri için de içe dokunan nefes

Ve zorluklarını bildik hayatın, çetrefilliydi
Belki de bu çetinlikleri ile bize güzeldi
Her başlangıcın ilk adımlarıydı öncelikli
Ne var ki tam da alışmışken biz, yol bitti.

Hep böyledir kanımca algılanan, kalan iz
Bir daha yaşanması mümkün olmayanlar
Ancak bir anılar silsilesinden hatırlanırlar
Güzelleri hep özne kılarız ki ta baştadır
Unutulmaya yüz tutmuşları da var, sileriz.

Bir o yana bir bu yana, sanki denizdeki dalga
Hayat her zaman ıslatmıyor, vermiyor nemini
Biz öylesine içinde oluyoruz ki rolde öndeyiz
Ayrılığa çeyrek saat kalmış yolcuların matemi
Diğer yanda, yeni kapıların açılmasının gizemi.

Bu iki uç arasında bir gülüp ağlıyoruz,
Biliyorsak zaman ve mekânın evrildiğini
Huzura varmak misali yürüyor, yürüyoruz.

Belki bu anlamda üzüntülere çekmeliydi set
O zaman gönle düşmezdi iç kavurucu kasavet
Ve bizden ötürü çıkmamalıydı yangınlar
Kendilerini her şeyden ötede o görenler
Bütün şerlerin can buluşunun öznesidirler.

Başkalarını yukarıdan görmek bir seçim ise
Aynı hizadan bakmak da öyle olmalı
Ne fizik ne maddi argümanlar olamaz dayanak
Bu duruşta yağar mı rahmetiyle beklenen sağanak.

İnsan olabilmenin özündeki gizem ne derin
Bu yola çıkmaya sen, ben , öteki, berisi
Kim varsa duyan, duymayan cesaret edin.

Erdemlerin yeşerttiği iç dünyadan yansıyan
Cümlesini insanların kötülükten koruyan
Varsayalım ki masal kitaplarındanmış okunan
İşte tam da böylesi esenlikler özlemlerimizdi
Anlamadığım çok şey var biliyorum ancak
İnsanların bu yolda işleri neden ters gitti?

Örnekler mi gerekiyor yoksa bedeller mi
İyiye de var onlardan seçenek, çirkinden de
Her şeye rağmen bir hayat sınavındayız kesin
Eseceksek eğer, içe ferahlık katandan esin.
Umudun kanatlarında yürümek vardı bize
Bunun dışındaki yollar çirkin, kuytu, izbe
Ve her doğan güneşten feyz almanın zamanı
Bırakalım gidenleri, tutamıyorken günü
Güzellikten demetlerle anmak gerekir dünü.

Hem derinlik, hem de genişliğiyle kucaklasın
Hayat dediğimiz bizden, bakış ve duruştan
İçinde karamsarlıklara yer vermeyen ümitle
Açsın kapılarını ardına kadar samimiyetle
İşte o zaman hissettikçe bizler esen yelini
Elbette tam da o vakit yaşıyor, hayattasın.

Bir namımız olsun dedik, lakabımız Gölge
Dokunmadık, öykünmedik asla zulme
Belki arar olduk esenlik veren yoların
Tıpkı binlercesi gibi yürüdük ayak yalın
Yol yormadı bizi, o verendi hazzı niyetle
Yola bulduksa yoldaş, baktık hep ötelere…

Oğuzhan KÜLTE