Ruhumun derinliklerinde
duydum şiirin özünü
müzik ve sesin ahenginde
dolaştım diyar diyar yüreğim yaralı
savaşlar verdim
sevda düşmanı mahşerin atlılarıyla
idamlar düştü sabahımın şafaklarına
yangınlar çıktı
gönlümün sevmelere tutuklu diyarlarında
ve bitmeyecek
ızdıraplar dem tutarken
bir büyülü sesin ahengin de



Olmamalıydı böyle bir şiir
Düşmemeliydi
Gözlerimin karasına
Anne sözcüğünü
Katık ederken ekmek arasına

Okunmamalıydı bu şiir
Saatin akşamcılığa yakın dakikalarında
Kıyı köşe
İzmarit toplamışlığın
Güneşli günleri gün batımından doğarken
Çalmamalıydı bu şarkı radyolardan
Ki geceleyin anneli rüyaları
misafir edeydik uykularımıza........


Umut taşıyan trenler
uğramıyor artık benim şehrime
ben yolun kendisiyken
yolcu oluyorum kendi yoluma


’bir küllük dolusu yol var önümde’

Bir küllük dolusu da geçmiş
her budağında bir saç telim kalmış
çocukken yetişemediğim badem ağacında
harman zamanı düşleri düşer
uykuya yeminli gözlerime
ve gözlerimden düşenler sular
solmak üzere olan acılarımı tekrar
ki gittiğim yoldan geri dönsem de
bir ben değilimdir
kızılırmağın kenarında izi silinen.



Ne ummak
sevdayı göklerden
ne de düşürmek düşlerimizi
uçurumların ötesine
buruk dizeler yazıp
umuda özenmek
kayıp yanımızı aramaya...


istemedik hak etmeden ne başağın sarısını

ne suyun en durusunu alın terimizi dökmeden

uzanmadı ellerimiz sofrada ki tuza hak etmediysek karardık kömürün karasında

ve haramı tatmadık hiç ekmeğimizin arasında....

böyle yaşamaktan yorgunum be usta ben insanca yaşamaya vurgunum be usta....