Zulmettiğini düşün sen
Bir kendini bil en haklı!..


Aşınmış zaman mıydı?
Yoksa zaman aşımı mı?
Kan cerahat hayallerimden bıkıp
Sığınmıştım senin kutsal gölgene


Aczimi dökmüştüm avuç içlerine
Kerbela matemimden sıyrılıp
Sukuta ererim belki demiştim
Adını sevgiyle ilk söylediğimde

Kanat çırptıkça
Sesindeki merhamet kelebekleri
Sevgi açlığım doyar
Heves torbam
Gülücüklerle dolar sanmıştım
Hem de sonsuza değin…


Evliyalar şehri sanmıştım
Yürek yurdunu
Bir bardak suyunu abı hayat
Bir lokma kuru ekmeğe razıydım
Kuracağın her sofrada


Gözlerindeki ışıltı
Karanlıklarımı güneş tadında ışıtmış
Hafiflemişti kadim bildiğim acılarım
Her an hazırdım
Senle aynı yolda yürümeye
Aynı dalda kök salıp
Aynı izbede çürümeye


Şimdi ey hayat diyesim var
Ve faydası olacakmış gibi
Dizlerimi dövesim…


Ey hayat diyemesem de
Heyhaaattt diyorum şimdi
Bilememişim
Gül goncası sandığım dudaklar
Acıların mührünü vuracakmış
Sevgi fukarası ömür vesikama


Sen mısra mısra sığınırken
Masumiyet edalı sözcüklere
Ben suskunluğumla ödeyip
İçimdeki yoksul duyguların bedelini
Belki, payına düşeni alırsın diye
Seni sadece sana havale ediyorum