Sohbetteyim
Senli sessizliğimle
İkilemlerden yorgun düşmüş aşk iklimi
Vuslatla mihmandar olurken eksikliğin emaresi
Diyeceğim o dur ki; sevdaya sınır çizmek olmuyormuş


İnanmak istiyorum ama…
Tutmuyor kahvenin demine yeminler
Vadesi tez yetiyor köpük köpük hayallerin
Telvesiyle terbiye edemiyorum içimdeki özlemi
Zalimce kulağımı çınlatıyor iç çekişen harflerin vurgusu


Küs barış oynarken dimağımla duygularım
Kimliksiz düşlerle dolup taşarken uykularım
Bir ünlem işareti iliştirip aklımı acıtan nefesime
Maziden armağan bir saikle parantez içine alıyorum
Her şafak vakti kirpiklerimde biriken sevgi hecelerimi


Baharla buharın benzeşmesi gibiydik biz
Salkım saçak çiçekler gibi açmak isterken birimiz
Bu sevgi hiç bitmesin diye dualara sığınırdı diğerimiz
En çokta
ağlamakla gülmek arası hallerimiz acıtırdı içimizi
İşte o zaman yani sen uyurken
Mısra mısra biz olmanın çaresini arardım ben


Hep ayakucumuzdaydı aykırılıklar
Kalplerimizin karanlık çıkmazıydı özgeçmişimiz
Arasında kalıyorduk çoklu sevgi ve
Masumiyetin gölgesindeki emanetlerin
Mümkünü yoktu
vazgeçilmeyecek bir aşkı dar vakte sığdırmanın
Velhasıl birimizin vicdanını bir kenara bırakıp
O kahreden o ölümcül adımı atıp
Son bir şiir yazması gerekiyordu ki…


Ve yazıldı
İmgesi kahır
Hikayesi hicrandan ibaret o şiir
Ki kurşun olduktan sonra kalemi
Hiçbir önemi yoktu o kalemi tutan elin