Mazimizi yok sayıp, köşene çekilerek.
Saat başı azapla kurma bizi cananım!
Manasız tavırlarla, karşıma dikilerek,
Sebepsiz sebeplerle, yorma bizi cananım.


Öfkene kurban edip, kalbimdeki goncayı!
Kabahatli bilerek, dört yapraklı yoncayı!
Gururla ateşleyip, kin denen tabancayı,
Acaba kurşunuyla, vurma bizi cananım!


Görmez göze koyarak, aşikâr niyetimi!
Bedelsiz belirledim kendimce diyetimi.
Düşün dünlerimizi, düşün vasiyetimi,
Ki; varıp soysuzlara, sorma bizi cananım.


Yüreğimizi koyup, aşk denilen kafese,
Sorgusuzca sevişip, kalıp nefes nefese,
Aşkı şahit kılmıştık, kimliksiz bir hevese!
Bunları yok sayıp da kırma bizi cananım.


Ruhlar âlemimizken, Kızılırmak havası,
Çekikçe gözlerinken, hasretimin devası,
Canı candan ederken, teninin rayihası,
İsa gibi çarmıha, germe bizi cananım.


Canına mal olurken Nesiminin onuru,
Örnek gösterdim diye, ol Hallacı Mansur’u!
Ruhumu yorarken, evladiyelik bir soru,
Mesnetsiz sözlerinle, yerme bizi cananım.


Bahane göstererek, falcının cezvesini,
Unuttun gözlerimin, koyuca kahvesini,
Duymazdan gelerekten, sevgimizin sesini,
Deyip de diyar diyar, sürme bizi cananım.


Dilin küfür mevsimi, ifadelerin muşta!
Aklına yar bildiğin, kimliksiz bir savaşta,
Asılsız, asaletsiz düzmece bir uğraşta,
Tuğla tuğla duvara, örme bizi cananım!


Tek kusurlu ben gibi, filmi başa sararak,
Gururunla, kibrinle, aşka karşı durarak,
Kademsiz kadı gibi, kalemini kırarak,
Paspas edip yerlere, serme bizi cananım!


Masalların, ucube öcülerine kanıp,
Gönlümü örseleyip, yüreğime dayanıp,
Düşlerinden düşmanca hislerinle uyanıp,
Gafilce el diline, verme bizi cananım.