Yolum yokuş
Bundan sonra
Bütün baharlarım kıştır benim
Geride koydum
Şah beyitlere yazdığım sevdanı
Yedi dağın gölgesi düştü aramıza
Şafağımdan doğanım sen değilsin artık!



Sildim gözlerimden
Avuntusuz ağıtları
Gönül sazlığımda ulu bir bataklık
Bilmezdim bir fısıltının
Eşkıya kurşunundan beter olduğunu
Düştüğüm yerde koydun ya beni
Gam yükü kelimeler yükledim
Suskunluk makamıyla müjdelenen dilime



Kimliksiz keramet değildi bakışların
Durduk yere yatağından hangi nehir taştı ki
Yel değen zülüflerinde el izi
Kokusuna küskün fesleğenler
Koynunu kar boran mı bürüdü ki
Çiğdemlerine ar oldu çiçeğinin sarısı


Sebebim olma

Alnımda saflığımın sabıkası
Küllerlinle ışımaz ettin yanan ateşimi
Söyle hangi kuşlardan öğrendin
Konmadığın daldan şikâyetçi olmayı
Bitti artık hem yağmur hem toprak olmuşluğun
Sevda rızkımda gözün varsa
Al eline kalemini
Tüm marifetini dök ortaya
Ama şunu da bil istiyorum
Ben söküp attım artık
Gönül çıkrığım dan çürük ipleri



Kıtlık mevsimi değil benim ahlarım
Kaldır at sırtından
Düğmesi kopmuş masumiyet yeleğini
Su tutar diye umut bağlama çatlak sevda testisine
Bundan sonra bizim değil turna semahları
Ve asaletime esastır artık
Dönüp de darıldığım dağa yeniden bakmamak


Ahhh keşke yedi dağ bir aşk edebilseydi