Bize rağmen evrilen bir hayat var bilirim
Onun içinde bir kendim olurum, bir de yabancı
Gel vakit git vakit dolmaktadır zamanın akdi
Kendim olabildiğimdeki hisler tam bir dirilim.

Ve yolumuz nasıl da kesişti seninle hatırla
Onca yıl yüklenendik hayatı körpe sırtımızla
Alındı başlangıca göre epeyce bir mesafe
Ne yazık ki senin azaldı sevgin, yitti tebessüm
Bana dair söylediklerin gerçek değil, hurafe.

Beni bana katan idin önceleri, yeşerendik
Ne türden olsa da müşkül, omuz omuza çözerdik
Halen aynı kalan benken, sende neler o yitendi
Hatıralar gelse dile dargınlığı bitirirdik.

Omuzlar yan yana durur, gözlerden saçılırdı nur
Yoktu asla dibe vuruş, olmazdı riyâ ve gurur
Dalınırken hayallere ortak sevgilerdi zenginlik
Söyle bize neler oldu, nedir yaşanan bezginlik .

Kırdık ise düzeltendik, güzelliklere de aşinâ
Dostla muhabbette sevgi, gözden de yayılır ziya
Bunları bırak ve kulak ver şeytan nerede gerektir
Aramıza ördüğün setler, korkarım ki ihanettir.

Gecenin derin koynunda yıldızlara kanan kimdi
Yaz ortasında apansız, ıslatandı kırk ikindi
En sevdiğin el dokuma halı, zigon sehpa ve kilimdi
Ve kalmadı hiçbirisi, senden sonraki öyküde
Yok pahasına giderken, onlarda biz de yiterken
Anladığın o mücbir nedenden, yeni sahibi eskici

Bizden izler taşıyacak kırık dökük birkaç eşya
Gördün mü bak, esirgediğin kırk yıllık güller de soldu
Ana iz bırakmış gülüşler sanki oldular bir rüya
Geldiğimiz şu hale bak, söyle bize bize ne oldu?

Oğuzhan KÜLTE