uyudum. akşam oldu
evin duvarlarıyla değiş tokuş anıların
tezahürsüz kitle hareketi liyakatsiz
aksesuar niyetine hep burdaydık Füruzan
sesini ivedilikle kaybeden domez kadının
çiçek bozuğu yüzünde
çepeçevre tırmanan sebatkãr lirizmin
tırnaklarını kökünden kesip a(r)ttım
bizi ordan tanırlar
ordan alıp oraya ayrıksı sürerler
bizi ordan hep vururlar Füruzan



kuyruğuna basmış istisnasız
16 numaralı izbe mağarada
uzaktan uzağa nemrut husumet
saçları elimde kaldı
yüzü gülmeyen halkın*
bulutuna leke çalınan yağmurun
bu kanlı bıçaklı gettoda
gök gürültüsünden ışığını çekmesi
meşru müdafaasıdır karanlığın
su gibi gidip taş gibi döndüğüm yolda
yüzünü yıkadım ağıtların
yüzümü orada verdim toprağa
orda kuyruğuna takılmış hüznüm
vakitlice gidelim evimize bu acıdan



kimse bıraktığım gibi kalmıyor Füruzan
kılıfına uygun ussal yoksayıcılık
parmak basarken bıçkın ağrıma
üstü örtülmüş teskin duygunun
yüzeysel irdelenişi herkesce malum
aftan yararlanıp dışarı yeni çıkan
varoluşçuluğa methiyeler düzen
kendi dümeninde espritüel bir pergel
yaslı dünyasının dalgasını çizdi etrafımda
içinde kıtlığına kıran giren umutlar
içinde benim de takas edildiğim
fan kulüp her akşam tıka basa dolu
yakayı hep orda ele verdim Füruzan
bir yarayı dişler gibi
alıp götürdüler takma düşlerimi ordan
kazazede lakaplı linçli pergelle
çizdik sinek avlayan kalbimi
sarp kayalık bir satırla ortadan



uyuduk. sabah oldu
inanamıyorum öldüğümüze Füruzan
kim attı yorganı üstünden kırık kalbinin
yaz geldi geçti kış oldu
uçmadı şu kadarcık kuş sevinci
kadının dar boğazından
iki kirpik arası kesat düşler
akşam içtimasında nöbet değiştirip
alemlere akınca dipsiz kuyu
onca dert tasa varken
taytlı ve sütyensiz oluşuna
tövbe haşa! kafayı bozdu




sustuk. geçti umumiyetle
fırıldak koca seneler üstümüzden
sofrada umutlar fakirin ekmek kırıntısı
kalbini bölüştüğün güvenli sığınak
yatılı kuşlar gün doğmadan
intihara kalkışırmış Füruzan
kendini kandırma boşuna
ıpıssız çorak bir kadını
kim sever ki yaralarından



♧m.g♧