nereye gidiyor bu topraklar
başı uçuruldu yavaş yavaş
şapkalı tepenin
biri sıyırıyor toprağı
biri götürüyor araçların
bakakalıyorum arkasından


anlıyorum çıkamayacağım artık
çocukluğumun şapkalı tepesine
çiğdem toplayamayacağım
koşarak inemeyeceğim ekinli yoldan


sıra sıra evler dizilmiş tepeye dek
toprak, bağ bahçe yiyen evler
dahası yağmur yiyen su yiyen
suçlu arıyorum gözlerim tepede


hiç umut yok adeta kulağı kalan tepeden
soğuk kış demeden sürüyor
yanlış yerde yanlış adım
bir yer daha açılıyor sanki
taş yığını olacak tepe


selamlayamayacak aşağıdaki
kendine gelen çocukları
boynu vuruldu az kaldı
yerle bir olacak güzel


hüzünle bakıyorum sadece
bir şey gelmiyor elimden
durdurulmaz bir şeyler var
yetmiyor ayak izlerimiz
soluk soluğa çıkışımız tepeye

kalmadı şapkası karnı ki
selamlasın yukardan
bu küçük şehri
ve
çiğdem toplayan çocukları..


08. 01. 2023 / Nazik Gülünay