![]() ASİL BİR DURUŞA
Yeni değil ki şu yalnızlık, gölgemiz gibi
Onca kalabalığa rağmen şu ruhum karamsarlığı Belki de bir gayeye bağlamanın gereğiydi Onunla anlam kazanacak insanlık ve sersefil de hayatı. Bu yüzden her ne olursa olsun yok önemi İster bir gülen yüz ol, tebessümlerinle yürü Yahut ulaştır uçtan uca nihayetsiz hasretleri Bir damlası ol yağmurun, serinleten bir yüreği. Ne kadar büyük veya küçük olmak değil ki konu Detaylarında saklı değil mi yaşamın her soru Sadece karın tokluğu veya tüketmek üzere zamanı Harcanası olur mu hiç, her anını yaşamalı onun dolu dolu. Olmak isterdim bu yüzden sıcaklarda bir yel Soğuğunda iç ısıtan, güneşin bir demet soluğuyum Çarçabuk tüm ağrıları geçiren ve şifalı bir el Belki de tüketirdi karamsarlıkları, bu duruşum. Kalem olmak da vardı yai iç çektiren edalarda Hissiyatlara tercüman olmaktı bu, köklenecek sevdalarda Umut olmaktı çölünde kalmışlara, bir kıpırdanış için Anlam katmak varken şu ömre, serzenişlerdir niçin. Okudukça mazimizi bulmadık mı köklerimizdi Yanlarında yok iken hissettik milletçe, çekilen çileleri Kâh üşüdük zirvelerinde dağların, yeri geldi açıldık Seyrine çıkmadık mı kadırgalarla koskoca deryaların. İlham almak veya ilham olmak değil mi konumuz Birbirimize kardeşçe sarılmalı ve samimice kolumuz Zenginliğine varmakmış özü dirliğin, birlikte varız Umursamaz tavırlarla hayatı zehirlemek neden. Toprağımız öylesine güzel ve mukaddes ki Her zerresi onun maziden yürek yakan acı bir esinti Rüzgâr söylemiyor mu şarkısını her yüzü okşayışta Ayrılık gayrılık ne de anlamsız, birlikteyiz bu yolda. Olsun eksiklerinmiz gocunmak yok, diktir ya başımız İki lokma da olsa lokmamızı yoksunla paylaşırız Biri mi bekler mi sandınız, çok çok yanıldınız Tüm cihanı kucaklar sevgimiz, saygımız,anlarsınız. Devri de değişse dünyanın bize ne bundan Tuşlara da bağlansa bu yol, sonu hep çöküntü, buhran Yeniye ne gerek var bir bakının, kardeşlik baki Eskiyi de kucaklarız, birlikteyiz medeni ve hep ileri… Söküp atılır mı yüreklerden bize sunulmuş vatan Kimbilir daha kaçındaydı adsız yatan onca kahraman Veryansın etmesin mi gönül, yaşanan serkeşliğe İki kelam etsem kalemimle, vurgum elbet ülkümüze. Vefaları unutmamalıdır, tutarlar gönlü naif Karanlıkla boğuşmaz hiç kendini bilen arif Bir yol bulalım beraberce aşılsın zorluklar yarına Bunu başarırsak doğacaktır güneşi saadetlerin En kuzeyinden güneyine, yükseğinden enginine Velhasılı öyle bir güç ki bu ışıyacak hem sağına soluna Ve belki de gelince vakti kükrenecek tüm zulmete Beşeriyet erecektir o münevver, pahasız saadete. Oğuzhan KÜLTE |
öğüt,sevgi ve iözlem vardı,Hakikat vardı,
o çok güzel yüreğine sağlık Üstadım ,
ders vericiydi,akıcı anlamlı düşündürücüydü
kutluyorum Dualarımla selamlarımla