öylece ortalığa bırakılmış “insanlığın kurtuluşu fikri”
sokaktaki taş kadar bile değeri yok
taş işe yarardı da insanlığın kurtuluşu fikri yaramazdı
herkes yanından gelip geçiyor
dönüp bakmıyor kimse o yaralı bilgeye
bildiri dağıtan yaşlı bir çocuktan başka

birtakım şeyler, gerçekler, çığlıklar
heyecandan yerinde duramayan düşünceler
hepsini içine alıp yutuyor saygıdeğer parçalanış
bir duvara çarpıp yere düşüyor yaşama tutunuş
hüznün gösterisi başlıyor kapkaranlık bir sahnede
hüznün huyudur bu gelip başköşeye oturur hep
tam da alışmak üzereyken hislerim karanlığa
sokağın ışıklarını yakıyor bildiri dağıtan o işçi çocuk

nefretler arası yolculuklar planlıyor barbarlar
pusuda hazır bekliyor mutsuzluk
hangi yöne baksam Amerika, çöl ve kan
hangi yöne baksam Ortadoğu
dünyanın göğsüne mızrak gibi saplanmış Ortadoğu
Peygamberlerin yağmur gibi yağdığı
Tanrının sırtını döndüğü Ortadoğu
şimdi orası kayıp bebekler atlasıdır

birtakım şeyler, mezarlar, kemikler ve kin
yaşayan ölüler, düşlerin yakıldığı çukurlar

öylece ortalarında kalmış “insanlığın kurtuluşu fikri”
zihinlerinden kovulmuş korkunun sofrasına oturmuşların
bir kuşaktan bir kuşağa savrulmuş tozlar içinde
küçücük bir yer bile bulamamış anı kalabalığından
yine de bir umudu yangından kurtarırcasına çıkıp geliyor
bildiri dağıtan yüzü toprak kokulu devrimci çocuk