Şehri içine alıyor genişleyen gülümseme
dışında kalmışım huzurlu kalabalığın
atılmışlar listesinin en başında yazılı ismim, gördün mü?
susuyor genişlik birkaç adım sonra
insan yüzünü andıran kapılar açılıyor ruh dinginliğine
günah sayılır mı ki yıldızların söyleşisini dinlemek buradan


daha önce de görmüştüm bunu, rengi sis grisiydi
belki de rüya grisi, yarı mutluluğa benzer bir şeydi
ama mutluluk değildi; konuşulmasına izin verilmeyen
anlam damlacıklarıydı alnımda gezinen; pıt, pıt, pıt!
şimdikinin rengi ise fümeye çalıyor, akşamüstü fümesi


herkesin sana benzemeye çalıştığı o caddeydi bu
bir gölge yanaşıp buğday taneciklerini üzerime fırlattı
birden irkildim ve yaşam sandım onları
oysa ayrı ayrı gizli kurşunlarmış her biri
yazmak için doluşmuşlar kafamın içine, kuşlar gibi giyinip


ben duvarları da anlatmayı başaramamıştım daha önce
üstüme yıkıldılar sonra o asık yüzlü duvarlar
bilinmeyen bir dili sürmüşlerdi yüzlerine
şehri içine almıştı genişleyen işkence, duydun mu hiç?
oysa ben sadece öpüşmeyi biliyordum o çağlarda
nereden bilebilirdim, nereden bilebilirdim
bunun sesleri boğan bir şey olduğunu


hissettin mi listenin başındaki o atılmış ömrü?
az öncesine göre şimdi biraz daha okunaklı, yakından bak
listenin en başına konulması azılı bir asi olmasından
kalben dinlenildiğimde anlaşılamayan biri değilim
ağzımın içi çakıl taşlarıyla dolu sadece
çakıl taşları… seslere dönüştürüp fırlatıyorum onları;
sevda katillerine, haksızlıktan kurumuş yaşamlara,
gittikçe genişleyen işkenceci hükümetlere


beni atılmış biri olarak hatırlayacak tanıdığım herkes
sen öyle hatırlama ama, öyle hatırlama kusursuz fırtınam
düşün o asi taşlara neden senin adını verdiğimi
mesafelerin geveze tanrısını susturmak için
o şölenler şöleni yıldızların söyleşisinden neden ayrıldığımı
ve yukarı doğru damlayıp açığa çıksın diyeydi
karanlık nehirlere atılan öykü cesetleri; pıt, pıt, pıt!