az göz attım geçmişime
geçit vermedi yine duvarlar
kendimden uzaklarda bir yerdeyim
yolumu kesenler yanımda, koynumda
bir susuyorum
bir patlıyorum yanardağ


gülen gözlerimin gerisinde
o bazen çok uslu
bazen deli kızın
savrulan düşlerine bakıyorum
katmerleniyor acım


şu kadarcık bir şeyim
boyumu aşıyor duvarlar
doğduğumdan beridir
arka sıralarda bir yerdeyim
öğretmenim bana soruyor
kim şımardı diye sınıfta
yalan söyleyemiyorum
ben değilim
ortalığı toza dumana katan


ayaklarım büyüdükçe
faltaşı gibi açılıyor gözlerim
ne kadar yabancıyım bu dünyaya
ezilmemek için
ezmek gerekmiş
girmek öyle kolay değil
güzel bir fotoğraf karesine
çok zor kendini ertelemek
oyalanmak
kaybettiren oyunlarla


boyunu aştıkça duvarlar
pencereler açmak gerek
ay’ın yüzünü kaçırdığı odalara
ama güven
ellerimden uçup giden
yeşil boyunlu
bir güvercin

duruyorum
yürümem gereken yerde..


29. 01. 2014 / Nazik Gülünay