"Coğrafya kaderdir" sözü
ortak kaderi paylaşanların coğrafyasında
acının ve isyanın dibe vurduğu
dert yollarının ne ilk ne sonuncuydu.
Yakalarını bırakmayan dertlere mi borçluydular
yoksa cehennemi aratmayan mutluluk bu kadar zor muydu.
Derdini direk anlatan arabesk bir tavırdı.
Bireyseldi bir o kadar ortak bir çığlıktı.
Sosyal eşitsizliğe uğramış
ötekileştirilmiş
ayrımcılığa uğramış bireyleri eşitleyendi.
Kocasından dayak yiyen
yüzüne sevgilisi tarafından
kezzap atılıp kurşuna dizilen
başka bir kadını da benzin döküp yakan
zorla evlendirilen
kanlı çarşafı ipe asılan
töre gereği öldürülen arabeskin kadınları;
’’hayatım karanlık yerlerde geçer.
Yüreğim kırılmış kadehe benzer.
Yüzüme nefretle bakmayın yeter..’’derken.
En içten şarkılarını yaşayarak söylediler.
Sezen’in de dediği gibi
’’Acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksikti...’’
ya da ’’acıdan geçmeyen hayatlar biraz eksikti.”
Derin kışlar yaşamadan
fırtınalara sığınmadan koca çınar olunabilir miydi..
Yazılan öyküler hikayeler
Çizilen resimler
Şiirler
Senaryolar
Beyne ruha fikre olumlu etki etmeliydi.
şarkılar aydınlatmalıydı karanlık gecelerimizi.
Nasıl ateşle işlenirse değerli madenler
acıyla işlenirdi ruhların ateşi.
Ve zehir dışarı akmadan yıkanmazdı yüreklerin izleri.
’’Taht kurmuşsun kalbime’’ şarkısını da
’’Esengül’den başka hiç kimse bu kadar söyleyemedi..!


Ferdaca

Rahmetle anıyorum tüm gönül işçilerini.
Acıların kadınları belki de tüm kadınların yolunu açanlardı..