Zaman’dan çalarak
askıdan indirip takarak giysileri
bulaşıkla zorunlu kanka
şarkılarla ovalayarak


biraz okşayıp, koklayıp çiçekleri, sulayarak
az çocukların oluru
az bizim olmazsa olmazlarımızla
aralık bırakarak evin kapısını
az soluk almak için
kilidi ruhunda saklayarak


kolay değil evin hem kadını, hem hizmetçisi olmak
yemek yerken şiir yazmak ara sıra
güncele takılmak
sanki hep bir yerlere takılır gibi
kimi saçlarını zor taramak
alel acele ayakkabıların tozunu silip
sokağa fırlamak


sonra ilgi alanında olmayan şeyler konuşmak
dinlemek, bir dinlence anında müziği
şarkıcıyla yarışmak, kimin sesi daha güzel
aldırmamak, sokağın öteki ucundan duyulmasına
bütün pütürlerini kazıyıp sokağın
kendi sesinde kalmak


hem kadın, hem anne, hem sevgili olmak
düzlemek hayatın bütün çıkıntılarını
engelleri zıplayarak atlamak
sonra yarışmak karşı balkonla
kimin çamaşırları daha beyaz
kimin çocuğu daha güzel okul kazanacak


insan olduğunu bilerek
çocuk kasnaklarında sevgi dokumak
ayakları yere değse de fark etmez
kocaman bıyıklı adam olsalar da
hafızalarında ninniler
torunlar verseler de eline
sırtımızda çocuklar!..


14. 12. 2012 / Nazik Gülünay