Işık nedir bilmem ben
Zifire vurgundur yüreğim
Vuslata dair okumadım bir hikaye
Özlemle beklemektir kaderim
Güneşim hiç olmadı
Ütülü günlerim de
Kusursuz konuşmalarım var diyemem
Hayatın ta kendisiyle
Kolalı gömleklerin gülümseyen saatlerin
Boyalı iskarpinlerin biryantinli saçların
Dostça bakan gözlerin de sahibi değilim
Migrenli aşk ağrılarım var
Bilseniz şizofren ayak bağlarım
Eğer histerik mutluluklarım yer alsaydı kitaplarda
Yok satardı mecnun olanların dünyasında

Dudaklarımı büzmem korkutmasın sizi
Siz güneşin doğmamasından ürkün bu hayata
Kulağımdaki küpelere takılmayın
İksirine de aldanmayın hayatın

Ölüm nedir bilmem ben
Babamı ellerimle toprak etmeme rağmen
Okuyacak cüzlerim
Tanıyacak yüzlerim
Yaşayacak güzlerim var
Manik depresif hallerimi beyan etmeseydiniz
Anlamsız cümleleri art arda sıraladığımı gizleseydiniz
Sevebilirdi beni küpeli çiçekleri sevdiği gibi
Oysa çok silik duruyorum değil mi gönlünün sırlı aynasında
Ve sesimde duyulmuyor kalbinin odalarında
Şimdi Nietzsche kadar yalnızım
Oyuncağını yitirmiş çocuk gibi yitik
Cezama razı olabilirdim
Şayet resmi yazıyla bildirilseydi kimsesizlik

Toplanın gecenin çocukları toplanın
El yordamıyla koyalım güneşi yerine
Karalar çalalım hasretin çirkin yüzüne
Işığa şarkılar söyleyelim
Vuslatı öğütleyelim neslimize…