Sular çünkü ıslaktı patlamadı tabancam
Ölmedi cigerimdeki sancı çocuklar çok gülmüştü
Gülmüştü bana bir gece yıldızlar da sönmüştü
Doymayan kalbi vardı değirmende öğütmüştü
Daha fazlası yoksuldu ellerinin ayası
Kelimelerinin midesi şişik dudakları mordu
Kuşlara fal açar
Yazı kalır söz uçar
Çünkü aklı bozuktu

Korkusuz lakin ölüm hep çok daha yakındı
Yıkamazdı toprağı elleri yağmur kokardı
Kokardı kan kırmızı
Yanağında devşirdiği padişah gülleri
Toz bulutu bakışında utancı dökülürdü
Göz yaşlarında boğulurdu Fırat ve Dicle
Memleketler düşürürdü omurgalı hasreti
Başına buyruk dönerdi taş pilakta
Hummalı aşk sözleri
Dişleri sızlatan şiirler kaynatır
Kalır içinde yen kol kırılır
Çünkü şiddetli aşıktı

Bağlar bozuldu çünkü eski asma bahçeleri dile düştü
Patlamadı tabancam şarabın tadı kaçtı
Fırıldak olan dünyaydı dönense başım
Zehirdi pekala soframda tatsız aşım
Suçum çünkü günahım ahımı tutmaz gökyüzü
Az önce kovaladım yatak odamdan geçen gam yüklü treni
Ancak bağır çağır susturdum beynimi yiyen sireni
Kölelik bitti miydi milyon bin sene önce
Leyla öldü çünkü Mecnun’un çıplak çölünde
Ağlayan herkes elbet bir gün güler
Rüzgar eken fırtına biçer
İsyan etti çünkü perdeler oyun bitti...