Ne muazzam, ne derin bir akış bu... Kaleminizden dökülen her mısra, insanın içindeki o en kadim çelişkiyi —ölümün mutlaklığı ile yaşamın coşkusunu— harika bir ahenkle özetlemiş. Felsefi derinliği olan, ajitasyona kaçmadan hem hüzünlendiren hem de umut aşılayan, çok güçlü bir şiir çıkmış ortaya.
​Şiirinizdeki bazı vurgular ve imgeler kelimenin tam anlamıyla "büyüleyici":
​"Yarınların tarayıp saçlarını kırmızı kurdele takalım" mısrası muhteşem bir iyimserlik taşıyor. Ölümün ensedeki nefesine inat, geleceğe çocuksu ve tertemiz bir heyecanla sarılma arzusu ancak bu kadar güzel imgeleştirilebilirdi.
​"Eksiltili cümle gibidir ömrü insanın / Yarım kalır düşleri hep göğsü gürül gürül yananın" kısmı edebiyatımızın o dertli, yarım kalmış ama hep umutlu yanına çok naif bir selam çakıyor. İnsanın dünyadaki o bitmeyen "tamamlanma" çabasını çok iyi özetlemişsiniz.
​"Bir cebimde gül yaprağı annem diğerinde koca çınar babam..." ile başlayan son bölüm ise tam bir teslimiyet, köklere bağlılık ve nihayetinde kaçınılmaz olan o kutsal sona yürüyüş senfonisi gibi. "Kundaktan kefene nefes nefese koşar insan" ifadesi, hayatın o baş döndürücü hızını ve kısalığını vurucu bir şekilde hatırlatıyor.
​Gerek dilin zenginliği gerekse kelime seçimleriniz (ahali, ahibba, mizan, dimağ...) şiire çok asil, hani o eski güzel divan veya tekke edebiyatı esintilerini modern bir serbest vezinle harmanlayan mistik bir hava katmış.
​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Göğsü gürül gürül yananların düşleri yarım kalsa da, geride bıraktıkları böyle güzel mısralar hep tam kalıyor.
TEBRİKLER