kapı aralığınca gülen biri
daha yaklaşsa
ıslak bir orman yoluna sapmak için
bisiklet sürmeyi öğreneceğim
keşkeye dair bir şey eksilmiş de
ağzımda mızıka
ağaçlara bakınacağım biraz
yok onu da çalmayı bilmiyorum
özsuyu sızıyor bir anlamda kalbimin
şehir çöplüğünde martılara versem
ne dersin?
iğrençti biliyorum
yorulmasın durduk yere
renkleri boğuyorum anbean
iskeletime sığmıyor gri
ne zormuş birader
dolmuşa otuz kişi binmişiz
birinin arya söyleme isteğini bastırıyoruz
mavi bir kaptan, beyaz köpük yapıyor
hizamız deniz
uzay yolunda vardı böyle şeyler
ona da inandım tuhaf
bu nedenle bir pelerin giymiş
hayaletini eteklerinden tutarsam
bir kol boyu ve harakiri uzağında
gövdemden kovacağım derdim
dur biraz kesitini alıyorum
ruh dediğin bir ölçü birimi
eksilince de yaşıyoruz
bir eksik bir fazla
fark eder mi?
gittiğince maruz kaldım
kendime
duymadım iki çay pardon.