evrensel, nevri dönük, işine bağlı,
cevval bir karbonun elinden tuttum.
tv’ de gözün aydın ve nemli bir yazın ardından
kupkuru eylül’ün hasatıydım.
hazır atomken lâlettayin dikildi uğurum yakama
İbrik paşa azıcık devrilince,
altı üstüne gelmişti safiyane uyumsuzun.


hasetinden sıfırlayıp sıvamızı döküyor kuru otlar.
sustalısı filozof, zaferi karınca boyu güvenini kazanmışın .

karanlık lafla omuz omuzla yürüyendi.
mizahı kabaydı kollarını sallarken
kekeme yastıkları saymazsan, bir ceket herkese uyur.

gül dediğimiz üşengeç bir varlık.
yapraklarını üfleyerek dökmüştü doğadan madalyalı yeşiliyle.

bilinci tırmanışla kucağa düşendi. dizlerini cereyana ödeyen teyzenin ağrıyor gerçeği çünkü.

elim et’mez gücüm yetmez, kayık karşıya geçiyor.
mor, menekşenin dansını öğrenmeden
büyüyor teyzesi düşe kalka mosmor.

kutsanmış mazi, denen azınlık için tekrarlanıyor, peki.

üzgün bir İlah unuttu, tedricen ayıklanmış Duasını.
köprüden atlamayan uzak büyüdü.
yalnızlığa çare düzgün ütülenmiş yakayla, uzun dövülmüş demirdi.
derdiyle meşk halinde, gökyüzü yorganın bir üstüydü.

koptu kopacak bir feryat için
biri var kalın kaşıyla marşa hazır
yazık sahici sevene,
kandırılmayı hazır.
özlemleri ile yol alıp veriyor ağlamaya
ne ecnebi olgularda boğuldu cüheyla
geçmiş olsun insan sana da peki.