Karşılık buluyordu bir şekilde sevgiler
Zamanı biz tüketiyorduk, o bizi değil
Gündem vefasızlığın, ne yazık şimdilerde
Yarına umutla bakmak denilense resimlerde.

Eski şarkılar hatırlatıyor bize kendimizi
Nasıl da kapıldık akışına hayatın
İki satırlık bir değeri bile yok insanın
Yitirdik güzellikleri, tükettik giderek çevremizi.

Bıraksaydık bazı şeyler aynı kalsaydı
Mahalledeki o tozlu saha bir konuşsaydı
Akşamları mısır, boza hep satılsaydı
Ruhunu katlettik hayatın, bugünler yaşanmasaydı.

Cumbasında oturup eşini bekleyen teyzeler
Ezan vaktiyle açılmış bakkal, sıcacıktır ekmekler
Bir koşturmacası vardır ki o yıllarda hayatın
İnsanların her anı değerli, mutlu ve hareketliler.

Çok gelirleri olması değildi en mühimi
Bütçeleri dardı ama gönül genişti
Komşuluklar esastı ve hayatın omurgası
Tebessümlü her bir yüz yaşama renkti.

Neden robota bağlandı hayat,ne bu soğukluk
Teknoloji değildi ki favori, ona donuktuk
El emeği ile dönerdi işler, maharetlerdi önemli,
Ruhu çekildi kentlerin topyekün, biz de yabancılaştık.

Ne böcek, çiçek,ağaç ne de köy kaldı
Birer birer insanlar kentlerle sarmalandı
Yükseldi herbir yerden, mantar gibi binalar
Tıkıldık içlerine ki, sanki ceza yazdılar.

Nasıl imrenilmezmiş ki bahçeli şu evlere
Minicik bir balkon ile alın size pencere
Yayılın kırlarda desem, bilirim ki kızılır
Açık ceza evi gibi, insanlar çok sıkılır.

Bu nesil çok uzak kaldı;taş,toprak ve dereye
Küçücük bir sinek gören hemen döner deliye
Şaşkınlıkla bakarım da, elbet bu durum acı
Hayvan besleyememiş çocuklar, nerden bilir Çomar`ı...

Alın size tabletler, alın size telefon,
Kulaklığı çıkartsalar, gerekmezdi megafon
Bir el klavyesinde onun, kulaksa izoleli
Gözü bile görmüyor ki, yanından bir geçeni...

İstemem böylesi hayat, bana ne kalır ondan
Bizi sosyal yaratmıştı, o ilahî ve Rahman
Çölleşmeden şu hayatlar, bulunmalı ilâcı
İnsanı özüne alan, anlamıştır mesajı...