bir köpek havladı geçti gecede
perdem kapalı dedim bir an karanlığa
aynı zamanda birbirini, yolu, tek tük geçen insanları
seyreden lambalara
öyle üst üste binmiş ki düşünceler
beynim seçemiyor arasından hangisi öne geçmeli
ben mi benden öte insanı öteleyenler mi
onlar yolunu bulmuş gibi yaşamanın
atlıyorlar birbiri üstünden
olmazsa eziyorlar
karınca gibi

görmezden gelemiyorum, silik değil görüntüler
bir söylediğini yalanlıyor diğer sözü
bir perdede başka, diğerinde başka
kimdir hokkabaz sahi
iyi bakmayan mı
gözlerimizin içine

sürü de hoşnut değil artık
aynı yazıda yayılıp durmaktan
bir de pabuç pahalı
konuşursan
bant yapıştırmakla kalmazlar ağzına

gece hep gece kalmaz dedim birde
az açık kalsa gözlerin
aydınlandığını görürsün göğün
silikleşir kutup yıldızı
yarım bile açsan perdeyi
güneş çizmeye başlar kendini
kapıyı açıp, dışarı çıkmak kalır sana da

sabah içine alır tertemiz gülüşleri
içinden çıkılmaz sorunlar ötelenir bir an
kasım yaprakları kımıldar önünde
sanki hiç karışmayacak gibi toprağa
yeni adım atmaya çalışan bebek adımını
arar ayakların da bu güzel kokuda
işte bu der, bu
göğsünde çarpan
işte bu
her gün, yeni bir gün..

23. 11. 2020 / Nazik Gülünay