1
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
576
Okunma
Bir mesafe koysam aramıza
Çerden çöpten, beyaz bir elbiseden
Kıyametten ve sakınmasız insanların
Geleceğim diye baktıkları
Evet onlar korkusuz mavi bir yalnızlığı
Hiçe sayıp boğuluyorlar denizlerde
Ölümün bile güzeli var
Oysa esaret insanın acısını bedeninden alarak çoğaltır
Acı makbul olana kadar kalpte, sonra geceye sonra hafif ışığın sazlıklardaki devinimine
Uçan böceğe, sızlanan dizlere oradan tabut
Oradan, oradan işte anladın
Konuşsam yalnız sanacağım kendimi
Ne zamandı sessizliğe ilk dokunmam?
Yaksaydı anlardım konuşsaydı
Ardıma bakmadan kaçardım
Tekrarlı biçimde.
5.0
100% (3)
Cevap Yaz