Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
biliyorum bu aralar kırılgan bir gül yaprağı kadar narin ve ürkeğim bir o kadar kırılgan hayallerim uzak diyarların ölüm taşıyan baharında sonbaharı yaşıyorum ölüm kokuyor ülkem mahşerin orta yerindeyim
farkındayım daha ana rahmindeyken başlamıştı ağrım ağrımız tükenmeyen kavgamız
işte bu yüzden tek başına hiç bir anlamı olmuyor insanın yaşamanın hayatına dokunan sihirli bir el olmalı adı yada sıfatı her ne olursa olsun yamacında ağız dolusu güldüğün gözlerinin içinde bir sen daha güldüğün nerde olursa olsun bir nefes mesafesinde olmalı uzaklığı gülen güldüren sevindiren seven tüm olumsuzluklara inat sevdasında kavgasında direnen ve güven kokmalı tepeden tırnağa eksikliği olmamalı adamlıktan
bu aralar ne çok ülkeme benziyorum bir bilsen hırpalanmış kırılgan içine kapanık biraz asi biraz öfkeli biraz caresiz
en çokta baharı omuzlayıp götüren kuşlara açmayan çiçeklere Isıtmayan güneşe kendi kalabalığımda yalnızlığıma kızıyorum
anladım ki hiç bir şeyi olsakta birbirimizin çok yabancı kalsakta nasılda tanıdık içimizin ağrısı oysa sen bensin ben de sen kavgamızda davamızda aynı yenilgi yanılgılarımızda tanıdık bu yüzden yamacında gözlerinde erimeli kederim.
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Gözlerinde Erimeli Kederim şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Gözlerinde Erimeli Kederim şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Hani bir sahafa girersin, yaprakları sararmış kitaplara dokunur,kokusunu burnunda hissedersin Eskide kalmış ama eskimeyen kitaplara bir bir bakmak istersin ya Burada ki şiirlerde öyle saklanmış sanki