Ah sevgili!
Yokluğunda mesafelere isimler koyuyorum
Hasret
Gurbet diye
İçim üşüyor
Sonbaharın ayazına kapılıyorum
Her yerde sararan yapraklar
Doğa uykuya hazırlanıyor
Oysa daha dün gibiydi
Burcu burcu kokan çiçekler
Mavi ve yeşilin aşkı
Mevsimlerde değişti
Tıpkı insanlığından uzaklaşanlar gibi...


Yine de her şeye rağmen umut diyorum
Bir tek onunla aram iyi
Herkesin her şeyin adına omuzlayıp
Hayaller kuruyor
Martılarla konuşup
Bulutlara el sallıyor
Denize resimler çiziyorum...


Tüm korkulara inat
Sana ve devrime sevdalanıyorum yine yeniden
Delice seviyorum sizi
Dilimde dua, elimde kalem uzak diyarlara
Özgürlüğe şiirler yazıyorum korkusuzca...


Aldırmadan ölüme!
İçimde ki acıya ve her şeye inat
Sevgiyle büyüyen
Umudun elinden tutan çocuklarla
Koşuyorum dere, tepe
Uçurtmalar uçuruyoruz
Karanlığın sonrasında
Devrimli güzel günlere yürüyoruz güle oynaya...


İçimi uçuklatan özlemle
Turnalarla semah dönüyoruz
Tüm evren secdede
Sonra tutsak şehirlerin direngen çocuklarıyla halaya duruyoruz
Yıkılan evlerin yerine sevgiden şatolar kuruyor
Güneşi taşıyoruz üşüyen çocuklara...


Dünya sevgiye
Dünya savaşsız günlere dönecek
Her şey güzel olacak biliyorum
Bu inançla yarına koşuyorum dolu dizgin
Çok mu abartım bilmem
Lakin affedin!
Belki duyguların mahcubiyeti olur
Ben umuda yalancıyım...


ASMEROZ-62
Gülşen Polat


Yüreğimin sesini güne taşıyan edebiyat defteri seçki kuruluna, yorum yazan ve beğeni yapan şiirdaşlarıma sonsuz teşekkürler...