Adımlarım acıyor ne vakit yoluna düzülsem
Kalbimdekiyse sır
İki cihan gelse bir araya vermem
Pencerene konan kuşlar üzülür
Dudaklarımdan dökülünce adın
Bak rüzgar kopuyor çölden, denizden
Fırtınaya evriliyor sokağında
Heyhat sen ki kitaplara sığmayan kadın


Anılarım sızlıyor ne vakit aklıma düşsen
Dişlerimde kan sızıyor mütemadiyen
Işığım küsüyor ışımıyor yıldızlar
Girdabında boğuluyor huzura baş koyan akşamlar
Dudaklarımdan dökülünce adın
Çığlık çığlığa susuyor gözlerim
Heyhat sen ki kitaplara sığmayan kadın


Nefesim düğümleniyor ne vakit çağlasan gözlerimden
Dağlarım ufalanıyor isminin azametinden
Kırılıyor ruhum
Tuz buz oluyor en ince yerinden
Yorgun bir türkü tutuyor ellerimi
Kalkarken sonsuzluğa veda treni
Söyle iki gözüm
Hangi yürek taşır bu matemi
Hangi şairin dayanır bu sancıya kalemi
Hangi pusat kökünden keser bu elemi
Dudaklarımdan dökülünce adın
Bahar fışkırır topraktan
Toylar kurulur yedi kuşaktan
Dudaklarımdan dökülünce adın
Heyhat sen ki kitaplara sığmayan kadın….