toprağa basarken hatırladım
galaksi neyine, sarı bir ampul yeterlidir
başını döndürmeye.
öğrencilerin uğrak olduğu bir bar karşısında
eski bir cami yükselir, burayı sadece duydun
sen beni duydun,
biliyorum hem de nasıl duydun
yakışıklı, süt gibi beyaz dişleriyle;
maziden bir adam uydurdun
masal bu ya, karşıdan karşıya geçerken
sen bu adama çarpıp refüje savurdun

asra yakışır tabelalar karşısında
otururken geldi
kuşsuz bir avlunun taşlarında yürüyen genç kedi
kucağıma alıp sevdim
kucağımda severim ben hep
bıyıklarımızı sevdik birbirimizin
sonra eğildim inmesi için
bir süre tereddüt edip
hep bir başkası adına
yüzyıllardır bekleyen musalla taşına çıkışını seyrederken bir küfür icat ettim
bununla kalsa iyiydi
nottingham’da daha laik, hatta
taşları da erittiğini hatırladım ateşin
muamma dünyasında yediğim nanik
mualla ablanın en büyük kızına yazdığım mektup
postacı cemil’in ellerinde çöpe giderken
nottingham’dan nothing
hikayesi kalabilirdi havuz başında fıskiyenin

ince bir geçiş gerekiyordu
sen geldin, eteğini çıkardın oturdun
ateş yükseliyordu aramızda
küçük bir nohut tanesi dönüyordu ocakta
nasibimiz için kadehleri kaldırıp
ellerimizi örten geceyi bekledim
arcesilaus saçlarını savurup sana baktı
önce yoktun, hep iki kişiydik

sen var mısın?
gözümü açtığımda sabaha merak ettiğim
dönüp arkama baktığımda ’hadi’ diyen
ısrar da ısrar ama ne latif dostum bilsen
kadın dediğin böyle olmalı derdi süreyya cemal
şimdi görse onu gülüşüne içerdi
rakının yenisini

adı olsun dün seher, nottingham’lı esmer
gece yıldız, yarına güneş olur da ısıtır yüzümüzü
ah tomris sen de ne düşünceli bir kadındın
şimdi kaybettiğin tarak
seher’in ellerinde
bir bilsen..

saç kalmadı da demeyiz
kellik horozlara yarışır
bir tutam tel uzatır geliriz
yine anlatır dururuz
bu son günah en kötüsüydü dedim ona
bakışlarıyla kusup
gece de böyle zalimdir dedi bana
jazzı merak edip uzanırken yatağında

şimdi ne gelene ne gidene bakarım
affet dostum, ben koca bir hıyarım
boston’dan edinburgh’a beş parasız
vapurun kıçındaki ıslak bir paspasım