abiler,ablalar
söylenmekten aşınmış
sözcüklerim var
şairler şiir diye fısıldar
kurbanlarına satarlar

oysa hiç şair olamadım
öyle de bir çabam olmadı hiç

abiler,ablalar
gözüm gibi baktığım
yaralarım var
kırağı düşmüş güller gibi
naif ve kırılganlar

-biliyorum bizim de var diyeceksiniz-

abiler,ablalar
öyle bir kirlenmiş ki sevdalar
benzerini görmeyenler
bu işte bir iş var deyip
otopsi yaparlar

abiler,ablalar
içimde ölmesine izin vermediğim
minik bir sabi var
bir de sesine can verdiğim
kanadı kırık serçeler
herkesler bunları anlamazlar

abiler,ablalar
henüz yürümediğim yollar
okumadığım kitaplar
anlamlandıramadığım dünyalar var
insanların hıncahınç üşüştüğü yanlışlar

abiler,ablalar
neden dev aynasında
görürler kendilerini
cüce bile olamayan insanlar

abiler,ablalar
sinirden kemirdiğim tırnaklarım
tırmaladığım iç duvarlar
yolunmaktan sıkılmış sakallarım
yorgun bir kalbim var

abiler,ablalar
armudun sapı,üzümün çöpü
incirin çekirdeği
benim olsun
bir de sevdalı bir çift göz
alın sizin olsun gerisi
yeter yaşamaya bunlar

abiler,ablalar
akrepler,çıyanlar
aslanlar,çakallar
kendi doğalarını yaşarlar

abiler,ablalar
peki ya öyle mi insanlar
onlar,onlar
evet onlar
en vahşi yaratıklar
güzel bir şey görmesinler
mahvetmekte ustalar


Necat Uslu