önünde duran pembe kaplı bir kitaptım
bir gül resmi vardı üstümde, beyaz
hem de en doğalından
çocukluğum sallanıyordu salıncakta
dilinde, bir dalda iki kiraz şarkısı
üstünde beyaz bulutlar yoldaş
ve elma ağacı yaprağı dalıyla anaç


dokundun, açmadın sayfalarımı
bakmadın ne yazıyordu alın yazımda
korktun belkide kendini görmekten
çiçeklerle süslü bir yaprakta
aslında kendine tükürdün
kimin bakışına bıraktıysan acı
diline sürdü biberi
ele küstün kendinden geçerken


öylece kaldın belki karanlık bir gecede
giremeden şiirimin içine
kuru kalabalık bir pazarda
pazarlanamazdı düşlerin
bir tarafı baştan yenik
diğer tarafta alıcısı olmayan soğuk gülümseme


geçtiğini sandın mut tarafına gecenin
baştan eksikti bir yıldızın
zordu sabaha kaymak
yere kurulan merdivenlerden
kolay değildi aşkı yaşar gibi yapmak
dar gelerek sokaklara
evin penceresinden aşağıya
hep umut sarkıtmak


şimdi gölgen dolaşır dar çatıların altında
okumadığın kitabın içinden
silinir adın..

16. 06. 2019 / Nazik Gülünay