KANATSIZ DÜŞLER

Uçmak için 
Şafak bekleyen düşlerimiz var ya
Siyaha kapanan gözlerinden atlar beyaza
İçi çekilir gibi çekilir kanatları
düş/erken düşten,
gerçeğin kucağına
Her tonda bir çığlık,
Paylaşır sükuneti
Yalnız hakikate kısılır nefesi


Ruhu çekilmiş günler geceler doğuracak artık zaman 
Göz çukurları ağrılı bir uyanışa açacak gözlerini 
Görecek ki
Haysiyetsiz bir anlaşma imzalamış insanoğlu göz yaşıyla 
Nefretin damarını akıtmış
Mazlumun bileklerini kesip 
Mutluluğun sırtını sıvazlatmış iblis
melek yüzüyle 
Şefkatin yasını tutturmuş nasırlaşana dek

Zamanda müebbet yediğinden beri akıl
Kıvranır hakikatte
Tanrı değildir,
ona bedbaht kaderler yazan
Ezelden çalıp iradesini
Ömrüne kilit vurmaz
Ayak izlerimize giydirmez takdirin adımlarını 
Ve yargılamaz en azılı düşlerimizi 

Ahh Yusuf!
Kıyısız düşlerimi yorumlasan dudaklarından 
Söylesene
Derin bir uykuya mı yatırmalıyım onları
Derin bir kuyuya mı saklamalıyım yoksa
Yakup’u mu olmalıyım sınayıp göz yaşımla
Bir Züleyha mı çekmeli kollarını
Kimseden utanmadan 
Hangi gerçeğin sarayında büyütmeliyim
ki gecenin başına okusun sevgi ayetlerini
Mısralarla mı dualamalıyım avuçlarımı
Muskalara gerek kalmasın

Gel de izah et
Eyüp’ün sabrını
Sabırla uyanmamış hayallere 
Firavunların aklını infaz et
Gözlerine mil çek 
Ellerini katlet uzattığı sofralarda 
Zihnin kınından çekilmiş sözlerle 

Yine tuttu ağrısı düşlerin
Gerçekle iftar ettiğinden beri
Mutluluğa yoksun zamanlara 
hibe edemedi kendini,düş/ün
Gün/ah’ını sahiplenmese de 
Kırdığı kanatlardan ahlar yükselir gecede 
Gerçeğe iz/düşün

Epikür(Feyz al)