13
Yorum
41
Beğeni
0,0
Puan
964
Okunma
elim çenemde yorgun
dalgın sokağın başucunda
sözüm kar kümesi duyulsa
dökülecek çatılardan aşağı
yiyecek arayan kuşlar sanki
insanlar yolda izde
önlerine sürülmüş
poşetten çıkmaya çalışıyorlar önce
dağı taşı kirleten oymuş
ağaçları devirenler değil
söz arıyor gerçeği
kıvırmıyor bir ucunu içeri
yüz yüze konuşuyor insan
lâfı süslemenin zamanı değil
boğulurken adalet
susmak sonuna kadar
karanlık bir tünelden geçiyoruz belli
yüzümü görememenden
sözümü duymamandan
unuttun belli
kim kapattı perdeleri
güneşli aydınlık günlere
hep sen konuşma ne olur
şu işi sıraya bindir
ve..
konuşanı susturma
kaydırma ayağının altından
yukarıya çıktığın merdiveni..
10. 01. 2019 / Nazik Gülünay