4
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
914
Okunma
Öyle özlemler taşıyor ki bazen insan,
başını kaldırıp göğe doğru bakınca ezan’sız kalmış sema’lar bile üzgün...
İçine kırılıyorsun işte...
Zifiri bir karanlığa açıyorum gözlerimi
Yaşadığım ev, gittiğim yol benim değil
Uyanmak için içime çektiğim hava,
camdan bakarken gördüğüm sokak benim değil
Dilim selam verecek komşu ararken
Sesimin yutkunarak geri çekildiği iç benim değil
Her gün biraz daha içime çekildiğim
ama içinden çıkamadığım yurt benim değil
Yaşadığım his, konuştuğum dil benim değil
Şüphe ediyorum kendimden...
Galiba taşıdığım can benim değil..
5.0
100% (8)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz