çocuktum
ne bilirdim büyüyeceğimi anne
bir sürü sorun döşeyeceklerini yolumu
oturtacaklarını kenarında kapının
izin almadan kapıya adım atamayacağımı
söylemedin saçlarımı özgür sallayamayacağımı
elimden çalınacağını küçük esintilerin bile


böyle oynamamıştık evcilikte, oyunda
önce aşık olmak vardı sonra evlilik
hem daha olgun bir yaşta, çocuk değil
büyümeden olmayacaktı çocuklarım
oyuncak bebeğimi bırakmadan
koyamayacaklardı kapısı kilitli odalara
hani senin yaşadığını yaşamayacaktım
adımlarım sekmesini yitirmeyecekti anne


her attığım adımın hesabı sorulmayacaktı
bir gülüşümün sorun olacağını bilmezdim
bilmezdim kadının boğazındaki kırk düğümü
özgür inip çıkacağım merdivenlerim olacaktı
kolayca uzanacaktım yıldızlara
inmeyecekti salıncak kurduğum ağaçlardan
saf dışı edilmeyecekti şarkım sözüm şiirim
bir su gibi süzerek içmeyecektim sözcükleri
çiğnenmeyecekti zavallılaştırılıp haflerim
bana öksüz öksüz bakmayacaktı
şiirli resimli defterlerim


şarkılar bestelemeliydim anne
odam olsun isterdim
rahat soluk aldığım
dünyaya açıldığım renklerim, desenlerim
bir koca olarak verilmemeliydi hayat elime
insan olduğumu anlamadılar anne
çoğu kadın gibi örselendim çiğnendim dövüldüm
kör talih dediler, ah kızım kör talih
elimizden ne gelir


gizlenip yüreğimin en kuytu yerine
çıkmayı denedim iğne iplik ucundan
gözüm kaldı kuşlarda uçurtmalarda
takılmasın istedim özgürlüğüm ağaçlara tellere
düşürülmek istendi anne
bakışlarımın hedefi
kuşlar
u
ç
u
r
t
m
a
m



26. 07. 2018 / Nazik Gülünay