nisan sordu
nerde kaldın
ucu bucağı görünmüyor çiçeklerin
ey insan kendini görmüyor gözün
ayak izlerinde kan var
ve tonlarca yalan
bunca yükü taşıyamaz ağaçlar


neresi durduğun yer
sen de düşeceksin
tuzak kurduğun yere
leke sürülecek yine insan namına
seneye toprağa karışacak
ateşlenen dokunuşlar


nisan girmek zor senin içine
bu karanlık yüreklerle
pas tutmuş hepsi ülkelerin
gülen bir çiçek yüzün yok senin
açan çiçeklerinden başka



el koymuş birileri
birilerinin evine yurduna
çoğunluk seyirci
şak şakçı
arsız


nisan bir daha böyle gelme ne olur
çiçek yüzünde çiçek yüzlü insanlar gülsün
salıncak kursunlar güzel havalarında
bir kiraz ağacının dalına.
salkım söğüdüne yaslansınlar
yüzleri olsun bakacak
birbirlerine..


16. 04. 2018 / Nazik Gülünay


Arkadaşlar nedense yorumlarınıza cevap gönderemiyorum.
Bir sorun var.
Bütün şiirimi beğenen ve yorum yazan arkadaşlara gönülden teşekkürler.
Selâm, sevgi ve saygımla.